استانداردهای روغن موتور را بشناسید
وقتی یک قوطی روغن موتور را در دست می‌گیرید، حروف و اعدادی مانند SN، C3 یا GF-5 می‌بینید. این‌ها استانداردهای بین‌المللی هستند که کیفیت و کاربرد روغن را مشخص می‌کنند.
استانداردهای روغن موتور توسط سازمان‌های مختلفی در جهان تعیین می‌شوند. مهم‌ترین آن‌ها API (آمریکا)، ACEA (اروپا) و ILSAC (مشترک آمریکا و ژاپن) هستند. انتخاب روغنی که استاندارد آن با خودروی شما مطابقت دارد، تضمین‌کننده سلامت موتور است.
استاندارد API
موسسه نفت آمریکا (American Petroleum Institute) قدیمی‌ترین و رایج‌ترین استاندارد روغن موتور در جهان است. حروف S (برای موتورهای بنزینی) و C (برای موتورهای دیزلی) به همراه یک حرف بعدی، سطح کیفیت را نشان می‌دهند.
مثال: API SN Plus (برای موتورهای بنزینی مدرن)
استاندارد ACEA
انجمن خودروسازان اروپا (ACEA) استانداردهای دقیق‌تری را برای موتورهای اروپایی تعیین می‌کند. این استاندارد به حروف A (بنزینی)، B (دیزلی)، C (کاتالیست‌دار) و E (دیزلی سنگین) تقسیم می‌شود.
مثال: ACEA C3 (مناسب برای خودروهای مجهز به فیلتر ذرات)
استاندارد ILSAC
کمیته بین‌المللی استانداردسازی روغن (ILSAC) استانداردی مشترک بین آمریکا و ژاپن است. این استاندارد بیشتر بر روی بهینه‌سازی مصرف سوخت و حفاظت از محیط زیست تمرکز دارد. روغن‌های ILSAC معمولاً با علامت GF (مانند GF-5 یا GF-6) شناخته می‌شوند.
مثال: ILSAC GF-6A (مناسب برای موتورهای مدرن ژاپنی و آمریکایی)
استانداردهای اختصاصی خودروسازان (OEM)
برخی خودروسازان بزرگ مانند BMW، Mercedes-Benz، Volkswagen و Porsche استانداردهای اختصاصی خود را دارند (مانند BMW LL-01، MB 229.5، VW 502.00). اگر خودروی شما از این برندهاست، حتماً باید روغنی با استاندارد اختصاصی سازنده انتخاب کنید.
چگونه استاندارد مناسب را پیدا کنیم؟
به دفترچه راهنمای خودرو مراجعه کنید.
به دنبال عبارت‌هایی مانند "استاندارد توصیه‌شده" یا "Recommended Standard" بگردید.
مطمئن شوید روغنی که می‌خرید، دقیقاً همان استاندارد (یا استاندارد بالاتر) را دارد.
استفاده از روغن با استاندارد اشتباه می‌تواند به موتور آسیب جدی وارد کند. همیشه قبل از خرید، استاندارد روی قوطی را با دفترچه خودروی خود مطابقت دهید.